باید چه اتفاقی بیفتد که من به خودم بیایم.

بعضی چیزها مثل روز روشن است و من خودم را به کوری میزنم که نبینم.

مگر با پاک کردن صورت مسئله،مشکلی حل می شود؟

تا کی به این نابودی همه جانبه خودم ادامه خواهم داد؟

خدایا،بنده ی ضعیفت جز تو چه کسی دارد؟دریاب مرا.

به یک موجود بی حوصله ی بدرد نخوره مفتضح دست و پا چلفتی الدنگ تبدیل شدم که تحملم برای خودم سخته،چه برسه به اطرافیانم و پدر و مادرم که مرا تحمل میکنند!

خدایا،غلط کردم غلط.

مدتهاست که قصد انجام کاری را دارم،

اقدامات کور،موقتی،گذرا،ناپایدار و بی نتیجه ای را انجام داده ام.

میگویم بی نتیجه،یعنی این کارهای صورت گرفته هیچ نمی ارزد.

میخواهم کاری بکنم که این اطلاعاتی که دارم یکجا بدردم بخورند.

مطالعه سخت و تلاش پیگیر موثر خواهد بود(در هر کاری،به ویژه این کار)

پ.ن: با اوضاعی که دارم،بهتر است روی همین متمرکز باشم تا نتیجه بگیرم.

پ.ن2: نمیدانم چه میخواستم بنویسم.

فردا امتحان سختی دارم و خدا باید رحم کند.

فصل ۶ را کمی جمع و جور کردم؛حداقل یکبار روی تمرینات را دیدم.

فصل ۴ هم حجمش زیاد است و هم مباحثش مهم.

خدایا کمک کن که کم نیاورم.خدایا کمک کن.

امیدوارم امشب آخرین شب امتحان این درس در کارشناسی باشد!

من میتوانم و باید این درس را از پا در بیاورم؛حداقل نمره پاسی که میتوانم بگیرم.

فردا باید جزوه را مرور بکنم.

مطمئنا اثر زیمن سوال است که باید خوب بخوانم.

دوباره میگویم فصل ۴ و ۶ مهم هستند.

باید خوب جمع و جورش کنم.

خدایا کمک میخواهم.کمکم کن.

شبهای قدر تمام شد،حالا با تقدیراتمان سال جدید را شروع کرده ایم.

به قول حاج آقا پناهیان باید برنامه ریزی یکساله کرد.

برنامه ریزی معنوی!

مهمترین ارکان برنامه ریزی چیست؟اهداف کدام است؟راهکار؟

از دست خودم ناراحتم.دفترچه و خودکارهایی را که خریده بودم را بدون استفاده رها کرده ام،و این خیلی بد است.

نمیدانم منتظر چه هستم.شاید همین شروع کار برایم دشوار است،شاید مطمئن نیستم که موفقیت آمیز خواهد بود و یا هر چیز دیگر!